•·.·´¯`·.·•strange & different•·.·´¯`·.·•

     สวัสดีค่า~ วันนี้เป็นวันที่เราเศร้ามากเลยค่ะ T^T เพราะเราเสีย"ค่าโง่"ไปค่ะ เรื่องมันก็มีอยู่ว่า...

        วันนี้เราไปศึกษาภัณฑ์มา เพราะว่ามีของที่ต้องไปซื้อนิดหน่อยค่ะ แล้วก็ตกลงกันอยู่นานเลยค่ะว่าจะให้พ่อ

ไป หรือเราจะไปกับแม่เอง สรุปแล้ว เราก็ไปกับแม่ค่ะ

     แล้วเราก็ออกจากบ้านมาค่ะแต่แล้วลาง(ค่อนข้าง)ร้ายก็บังเกิดค่ะ !  แม่ของอิชั้นลืมของ ก็เลยต้องขึ้นลิฟท์ไป

หยิบใหม่(เราอยู่แฟลตน่ะ) กว่าจะออกจากบ้านไปได้ก็เสียเวลาไป5นาที ...เอวัง

     พอออกจากบ้านมาก็ขึ้นรถเมล์สาย12ค่ะ ไปลงศึกษาภัณฑ์สาขาราชดำเนินค่ะ พอขึ้นรถมานี่เราถึงกับหวอ

อ่ะ...ไร้ที่นั่ง...และไร้พลเมืองดี(?)ที่จะลุกให้เด็กน้อย(?)นั่งเลย กว่าเราจะได้นั่งก็ยืนเบ่งกล้าม(หมายถึงยืนจับที่

ยึด[เรียกถูกไหมเนี่ย]ของรถเมล์อ่ะค่ะ)อยู่นานโขกว่าจะได้นั่ง ผู้ใหญ่นี่ใจร้ายจริงๆน้า ...เอวัง2

     พอมาถึงที่ศึกษาภัณฑ์เราก็รีบหาของที่ต้องการจนครบอันได้แก่ หนังสือของน้อง1เล่ม ปากกาตัดเส้น2ด้าม

โพสต์อิท ที่พันด้ามไม้แบด กาว ปากกาสี ยางลบ และลิควิด แต่เราอยากได้แฟลชไดรฟ์(เขียนถูกไหมเนี่ย)ด้วย

ค่ะ ก็เลยไปดุ่มๆที่โซนพวกไอทีอ่ะค่ะ แล้วตาก็ไปสะดุดกับแฟลชไดรฟ์น่ารักๆอันนึงค่ะ ตรงสเปกสุดๆ แต่ราคา

ค่อนข้างแพงค่ะ เราจึงชวนแม่ไปพันทิพย์ แล้วในที่สุด แม่ก็ตกลงค่ะ

     เราขึ้นรถเมล์สาย60มาลงที่พันทิพย์ค่ะ แล้วพอเดินเข้าไปก็พบกับร้านรวงมากมาย มึนมากค่ะ แต่แล้วเราก็ไป

เห็นร้านที่ขายแฟลชไดรฟ์แบบที่เห็นที่ศึกษาภัณฑ์ค่ะ ราคาอยู่ที่530บาทต่ออันค่ะ แล้วความคิดหนึ่งก็วูบเข้ามา

ในหัวเรา 'เฮ้ย! ไอ้นี่ที่ศึกษาภัณฑ์มันถูกกว่านี้นี่' ว่าแล้วเราก็บอกแม่ให้กลับไปที่ศึกษาภัณฑ์อีกรอบค่ะ แล้วเราก็

นั่งรถเมล์สายเดิมกลับค่ะ ...เอวัง3

     แล้วในที่สุด เราก็มาถึงศึกษาภัณฑ์รอบที่2 ในตอนแรกก็ไปเข้าห้องน้ำก่อน แล้วจึงค่อยเดินขึ้นไปที่โซนไอที

ค่ะ แต่แล้ว พอเดินเข้าไปใกล้ๆไอ้ตู้ที่มันขายแฟลชไดรฟ์ตัวนั้นอ่ะค่ะ ...550 บาท...  ช็อค+ซีดไป3วิค่ะ แล้วก็

คิดในใจว่า'เฮ้ย! เวรแล้วไงไอจิน นี่มันราคา550นี่หว่า ทำไมจำเป็น455ได้วะ!?'แล้วเราก็บอกแม่เรื่องราคา แต่

เมื่อก็หัวเราะแล้วบอกว่า"ฮะๆ เห็นมั้ย อุตส่าห์ไปพันทิพย์ ที่นี่แพงกว่าอีก"

 ฉึก ฉึก ฉึก !!!

     แทงใจอย่างรุนแรงค่ะแม่! ก็หนูไม่ได้ตั้งใจนี่คะ!  แต่แล้ว ด้วยความเมตตา(?)ของแม่ เราจึงซื้อแฟลชไดรฟ์อัน

นั้นมาได้ ..เศร้าจริงๆ

  อ่า...เรื่องเล่าเอนทรี่นี้ก็มีเท่านี้ล่ะค่ะ ที่เขียนขึ้นมาเนี่ยก็เพราะว่า อยากให้ทุกคนรู้จักจดและจำค่ะ เพราะเวลามี

อะไรจะได้ไม่เป็นแบบเราที่ต้อง"เสียค่าโง่"ไปหลายสิบบาท เพราะเข้าใจผิดว่าจะประหยัดได้เกือบร้อย แล้วอีก

อย่างหนึ่งที่อยากให้เป็นข้อคิดสำหรับตัวเองในวันนี้คือ "เสียน้อยเสียยาก เสียมากเสียง่าย"ค่ะ

  เอนทรี่นี้ก็จบลงเพียงเท่านี้ค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ /โค้งงามๆ

     บ๊ายบายค่ะ~